Pogoda nie pozwoliła – zamiast w Gdańsku wylądowałem w Olsztynie.

Właściwie przez całą podróż do tej pory trasa wyznaczała się sama. Kierowały nią albo terminy i miejsca, w których obiecałem, że się zjawię, albo pogoda. Tym, którzy uważają, że pogodą nie powinno się tak przejmować, odpowiem, że właściwie racja. Ale ja nie jestem aż takim hardcorem na jakiego wyglądam: jazda motorowerem po polskich drogach między TIR-ami jest dla mnie wystarczającym wyzwaniem przy dobrej pogodzie. Biorąc pod uwagę, że jeden kamień, dziura w połączeniu głupotą i zmęczeniem innych kierowców może zakończyć całą podróż przed czasem, wolę się upewnić, że zobaczę ten kamień i tą dziurę odpowiednio wcześnie. Śliska droga dla samochodu to nie to samo co śliska droga dla motoru – tutaj nie można ominąć przeszkody jednym szybkim ruchem. Wczoraj minąłem na drodze rozjechanego lisa – gdyby to mi list wpadł pod koło, pewnie poleżałbym sobie razem z nim. Samochód ma jeszcze 3 koła, kiedy jedno straci przyczepność – ja mam tylko jedno.

Dla wszystkich chętnych do dalekich jazd jednośladem dobra rada: unikajcie jazdy w deszczu.

Ale kiedy nie leje, jazda motorkiem – nie ważne: dużym czy małym – jest najpiękniejszym sposobem podróży. Samochód jest tyleż wygodnym, co żałosnym sposobem przemieszczania się: to tak jakby jeść i nie czuć smaku.

Jechałem wczoraj przez drogi asfaltowe, szutrowe, piaszczyste i niemożliwe-do-opisania. Jechałem w lesie, nad jeziorami, wśród łąk i między zielonymi pastwiskami. Mijałem krowy, konie i bociany. I ogromne pola zbożowe, falujące na wietrze jak złote jeziora, i ludzi, którzy żyją naturalnym trybem życia – bez mierzenia czasu i patrzenia na zegarek, jak to robimy w dużych miastach.

Tego wszystkiego nie poczujesz i nie zobaczysz jadąc samochodem – bo jesteś zamknięty w mikroświecie pojazdu, a reszta świata cię nie dotyczy. Na motorze jesteś cały czas na zewnątrz i nic cię nie oddziela od zapachów i dźwięków – a dochodzą one ze wszystkich stron. Na motorze nie patrzysz na świat będąc w nim nieobecnym, jak widz przed telewizorem, ale zanurzasz się w nim i wlatujesz w niego. Można jechać od punktu A do punktu B traktując to co po drodze tylko jako dystans do pokonania i obrazki zmieniające się za szybą samochodu, ale nie ma motorze: tutaj cała droga przeniknie przez ciebie zanim dojedziesz na miejsce. Nawet sama czynność przechylania się na zakrętach jest formą współpracy z drogą, ziemią, powietrzem i grawitacją.

Tak naprawdę motorem się nie jedzie – motorem się leci. Tuż nad ziemią.

Żałowałem, że nikogo ze mną nie ma kiedy jechałem wczoraj serpentynami nad jeziorami koło Ostródy albo Tlenia. Potrafię wiele opisać, ale słowa mają nieprzekraczalny limit, bo słowa to nie to samo co własne doświadczenie. Piękno takiej jazdy potrafi skutecznie wyleczyć z perwersji życia w nowoczesnym dużym mieście. Tak samo jak wysiłek fizyczny potrafi przypomnieć człowiekowi zajętemu abstrakcyjnymi, złożonymi problemami współczesnego świata, że żyje jako istota fizyczna w fizycznym świecie. I jest to wspaniałe uczucie, jeżeli ktoś potrafi je właściwie zrozumieć: bo mówi, że ty i świat do siebie pasujecie, że istnieje niewiarygodna i niewytłumaczalna harmonia pomiędzy nami, ludźmi, a światem, w którym tkwimy. Jest to dopasowanie jest tak silne, że każdy kto potrafi je dostrzec i nie zignorować w swoim życiowym pośpiechu, musi przyznać, że bije z tego wszystkiego obecność jakiegoś Twórcy.

Myślę, że dlatego Biblia mówi: „powiedział głupi: nie ma Boga”. A może niekoniecznie trzeba być głupim – może po prostu zbyt zapatrzonym w jedno miejsce.

Albo zbyt  zajętym, żeby jeździć na motorze.

Jutro, gnany złą pogodą, wracam do Warszawy. Czasu tam nie zmarnuję: będę pracować nad zaczątkami opowiadań, które powstały w drodze. A poza tym wypiorę wszystko co jest do wyprania, dokręcę co jest do dokręcenia i zakończę obóz w Dyminie.

Obóz skończył się dla mnie wczoraj, ale ciągle nie mogę zakończyć go w głowie. Poznałem tam i polubiłem tyle osób, że wyjazd był dla mnie jak wyrywanie zęba. Miałem zamiar wyrwać go w miarę szybko – raz, a porządnie – ale jakoś nie wyszło. 50 osób przyszło podczas porannego spotkania namiotowego się przytulić, poklepać po plecach, albo podać rękę (wreszcie nikt nie mówi do mnie „pan” – co za irytujący zwyczaj z tym „panowaniem”), więc powiedziałem, że zostanę do końca, co by uniknąć rozruchów.

Byłem na ponad 30 podobnych obozach. Jedne były lepsze, inne gorsze, ale większość powrotów to było wyrywanie zębów z duszy – że użyję niestandardowego porównania. Cieszę się, że po tylu latach poznawania się i rozstawania nie zatraciłem uczuć i chęci zbliżania się do ludzi – ale raczej nauczyłem się spokoju i akceptacji faktu, że wszystko ma swój koniec i że to dobrze – bo dzięki temu mogą nadejść nowe początki.

Dobrze mi więc zrobi kilka dni przerwy między starym etapem, a nowym.

Przy okazji – dodałem kilka zdjęć do poprzedniego wpisu…

A tymczasem biorę długopis i zaczynam wysyłać obiecane widokówki z Drogi Wojewódzkiej 666. Przy okazji, proces kupowania długopisu dziś w Olsztynie, zaowocował opowiadaniem, które zapowiada się, że będzie jednym z moich ulubionych. Nigdy nie wiadomo z której strony przyjdą inspiracje do pisania!

Od niedzieli jestem w Dyminie na obozie chrześcijańskim.

Dymin to jeziorko. A obóz chrześcijański to obóz, w którym jest dużo chrześcijaństwa. Przejawia się ono wesołą, otwartą atmosferą, licznymi zasadami (nie ma piwa, nie wolno palić oraz chłopcy nie wchodzą do domków dziewczyn), wykładami o Biblii i obecnością unikalnych, nieprzeciętnych ludzi. Ludzi, którzy sporo w życiu przeżyli. Właściwie już z samego faktu, że ktoś w dzisiejszych czasach aktywnie promuje chrześcijańskie zasady wynika, że jest to ktoś odbiegający od średniej.

Na chrześcijańskie obozy jeździłem przez 15 lat życia i byłem na trzydziestu albo więcej (przestałem liczyć po paru latach) i powiem, że występują w przyrodzie różne obozy. Klasyfikować je też można różnie. Ważnymi kryteriami są tu zasadofilia oraz poziom nawiedzenia. Wszystko zależy tutaj od organizatorów.

Tutaj, w Dyminie, stwierdzam z entuzjazmem, że zasadofilia jest w normie, a poziom nawiedzenia bardzo niski (poza nielicznymi wyjątkami, które działają mi trochę na nerwy). Występuje tu za to bardzo dużo wesołości, otwartości i akceptacji każdej osoby niezależnie od jej poglądów, wyglądu i wieku.

Droga Wojewódzka 666 biegnie więc trochę obok tego miejsca.

Ale nie przeszkadza mi to pisać dalej opowiadania. Napisałem dotąd dwa – tylko dwa, bo tak bardzo lubię przebywać, poznawać i rozmawiać z ludźmi, że szkoda mi tracić pogodę na siedzenie i pisanie. Będzie na to jeszcze czas. W końcu pisanie to połowa wyprawy – druga połowa to polowanie na ludzi i ich historie.

Wczoraj walnąłem dwa wykłady. O wolności i o wartościach chrześcijańskich. To był bardziej dialog, mniej wykład, bo brały w tym udział dwie osoby: ja i Janusz. Janusz jest filozofem, wykładowcą w WBST i istną kopalnią wiedzy, a oprócz tego – co dla mnie szczególnie ważne – ma potężne poczucie humoru, które objawiło się wczoraj w paru scenkach, które razem wymyśliliśmy. Scenki były w większej części improwizowane, co świadczy tyleż o naszej odwadze i umiejętnościach freestyle’owania, co o lenistwie. Ale, jako że efekt się liczy, a nie motywacje, lenistwo zaowocowało w tym wypadku zaskakującym odkryciem, że razem tworzymy niebanalną i przyjemną grupę komediową.

Te nasze scenki zostały nagrane, więc może kiedyś wyjdą na światło dzienne.

Póki co siedzę więc nad jeziorem oddając się chrześcijańskim klimatom obozowym i przywiązując się masochistycznie do nowo poznanych ludzi. W niedzielę się z nimi pożegnam i pojadę dalej, co będzie oczywiście tym trudniejsze im bardziej się teraz polubimy. Cóż zrobić. Moja filozofia życia mówi mniej więcej to samo co ksiądz Twardowski: „śpieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą” – tyle, że mówi to bardziej wesoło i jajcarnie.

Motorek jak do tej pory działa bardzo sprawnie, mimo, że chiński. Za to lewe oko szwankuje, mimo, że polskie. Obraz mam jakiś ciemniejszy. Nie wiem skąd to ściemnienie. Może to od wczorajszej gry w siatkówkę, kiedy to mała i delikatna dziewczyna z przeciwnej drużyny zaserwowała piłkę z taką siłą, że ta przeleciała ze świstem przez siatkę, następnie przez ręce tego, kto stał przede mną, potem przeleciała przez moje ręce i nie zatrzymywana przez nikogo zatrzymała się na lewej dolnej części mojej twarzy. Od tego momentu nazwałem dziewczę imieniem „Grzmiąca Ręka”, co całkiem nieźle się przyjmuje. Nigdy nie widziałem, żeby taka mała ręką potrafiła miotać piłką z taką siłą. Ostatni raz czytałem o takim zjawisku w książkach Karola Maya (wiecie, Old Shatterhand). Wywiad z Grzmiącą Ręką wykazał, że chodziła trochę na siłownię, ale nic poza tym. Naturalny talent, jak nic.

Oprócz usterki oka, bolą mnie też wszystkie mięśnie o których wiem i kilka takich, o których nie wiedziałem. Ledwo mogę chodzić. Kiedy dwa dni temu zachciało mi się pograć w piłkę nie spodziewałem się, że po 5 minutach biegania zaczną mnie boleć płuca tak, jakbym ich nigdy nie używał. Zdumiony organizm krzyczał do mnie „Martin! Co ty robisz?! Przestań natychmiast! Przecież ty się ruszasz!” Z tym większą więc determinacją zmusiłem się do biegania, bo nie będzie jakiś-tam organizm dyktował mi co mam robić.

Następnego dnia bolała mnie połowa tych mięśni, które bolą mnie obecnie. Reszta zaczęła boleć po tym, kiedy pograłem w siatkówkę i knock-out.

Kiedy wyjeżdżałem zastanawiałem się czy motor wytrzyma, czy będzie gdzie spać, czy nie wjadę w drzewo i czy silnik nie wybuchnie. Ale nie przyszło mi ani razu do głowy, że dostanę piłką w łeb, że lewe oko dozna zaćmienia ani tego, że zastane od komputera mięśnie sprawią, że będę mógł chodzić tylko drobnymi kroczkami, jak gejsza.

Najlepiej więc się po prostu nie bać. Bo i tak dopadnie nas zupełnie co innego niż to czego się boimy.

Mam nadzieję, że oko i reszta naprawią się do niedzieli. Aczkolwiek co do bólu mięśni, wątpię. Bo w sobotę jest czterogodzinny spływ kajakowy.

Jeżeli pogoda pozwoli i dam radę wstać z łóżka, w niedzielę powinienem być w Gdańsku.

Ciąg dalszy nastąpi.

Kiedy obładowany wszystkim co trzeba wsiadałem w Warszawie na mój chiński motor, byłem tak zestresowany, że prawie wjechałem w słup 10 metrów po wyruszeniu.

Nie spodziewałem się, że aż tak się będę spinał.

Spięcie się było oczywiście uzasadnione. Kiedy jedziesz typową polską drogą wojewódzką (dwa wąskie pasy, brak pobocza, kierowcy-wyścigowcy), przed tobą jest akurat dziura w drodze, za tobą zaczyna cię wyprzedzać TIR, a w przynajmniej jednym oku masz muchę, to stres jest bardzo przydatny. Pozwala zachować spokój. A spokój pozwala przeżyć.

Tak naprawdę jazda motorowerem przez Polskę nie jest ani w połowie tak trudna, jakby się to mogło wydawać. Główna trudność polega na tym, że motorower jedzie za wolno, wobec czego ciągle ktoś cię wyprzedza. Sposób tego wyprzedzania jest różnisty, jak to w Polsce: od spokojnego, kulturalnego zjechania na przeciwny pas, do przejeżdżania 100km/h w odległości mniej niż metr od ciebie bez użycia kierunkowskazu. Najlepiej więc mieć zeza rozbieżnego i patrzeć lewym okiem cały czas w lusterko, prawym na dziury w drogę, a od czasu do czasu – trzecim – na wszystko pozostałe.

Na szczególną uwagę zasługuje wyprzedzanie motoroweru przez szesnastokołowe TIR-y. Nie opiszę techniki, bo szkoda czasu, powiem tylko tyle, że głównym problemem stają się podmuchy wiatru.

Drogi kierowco! Jeżeli jeździsz dużym samochodem i bierzesz się do wyprzedzania jednośladowego, małego pojazdu, pamiętaj o tym, że dla ciebie to tylko ruch kierownicą – dla niego przejście przez małe tornado. Bądź człowiekiem i zrób mu trochę więcej miejsca.

Mówiąc szczerze, jazda motorowerem jest pod wieloma względami bardziej niebezpieczna i trudna od jazdy dużym motocyklem.

Mimo wszystko nie jest taka jazda aż tak znowu trudna, żeby ją zaliczyć do sportów ekstremalnych. Nie ma co dramatyzować. Po prostu, jak wszystko, wymaga doświadczenia.

Tak więc przejechałem pierwszego dnia podróży ponad 200km i całkiem sprawny na ciele i umyśle dotarłem do Torunia.

Przy okazji okazało się, że ku mojemu zdziwieniu, mój motorek jedzie szybciej niż pokazuje licznik! Co prawda liczniki przekłamywały we wszystkim czym dotąd jeździłem (Simson S-50 Enduro i Aprilia Sr50), ale zawsze pokazywały, że jadę szybciej niż w rzeczywistości. A tu odwrotnie. W Chinach wiele rzeczy jest na odwrót.

Zgodnie z założeniem projektu, znalazłem sobie hostel. Hm, muszę przyznać, że nie znalazłem w nim tego, na co liczyłem – ludzi z ciekawymi historiami. Prawdę mówiąc w ogóle rzadko tam widzę ludzi. Robią wrażenie znudzonych życiem. Oprócz jednego najprawdopodobniej Amerykanina (oceniając po akcencie i otwartości), ale z nim nie było okazji pogadać.

Ale nie szkodzi – bo w tym wypadku samo miasto podsuwa mi inspiracje. Okazuje się, że kiedy człowiek chodzi po mieście z odpowiednim nastawieniem, zaczyna nagle widzieć rzeczy, których normalnie się nie zauważa. Nie powiem jakich, bo musiałbym zdradzić kilka rzeczy, które będą w książce. Właśnie w Toruniu kręcono kultowy Rejs, więc klimaty są odpowiednie. Stanisław Tym wchodził na statek dokładnie w tym miejscu, w którym piszę ten tekst.

Napisałem już pierwsze krótkie opowiadanie, inspirowane pewnym dziwnym zdjęciem, które zrobiłem polując na pomysły. Trzy następne czekają. Przez najbliższe dni powinno być więcej czasu na pisanie. Ale kto to wie w takiej podróży co będzie następnego dnia…

Przykładowo, dzięki przewodnikowi przysłanemu przez BestMap.pl, dowiedziałem się, że niedaleko stąd, na zachód, w Wymysłowie, istnieje Muzeum Indian Północnoamerykańskich założone przez autentycznego północnoamerykańskiego Indianina. To nie do końca po drodze, ale ciągle zastanawiam się czy mimo wszystko tam nie zajechać.

Warto przy okazji powiedzieć parę rzeczy o Toruniu. To miasto jest zdecydowanie niedocenione. Nikt pewnie nie wie, że średniowieczne centrum Torunia znajduje się na liście 7 Cudów Polski – i trzeba przyznać, że zasłużenie. Toruń przypomina trochę klimatem Kraków – ale Kraków bez dusznego konserwatyzmu, ciasnoty, manii wielkości „królewskiego miasta” i pijanych Anglików.

Nie wiem dlaczego, ale uliczki starego centrum Torunia bardzo przypominały mi osobiście Galway w Irlandii, po którym nie tak dawno temu chodziłem. Tylko trochę bardziej wyludnione.

Na ulicach Torunia można zobaczyć dużo ładnych rzeczy. Osiołka, przykładowo. Albo pieska z kapeluszem, jeżeli ktoś lubi takie rzeczy. Albo Muzeum Podróżników imienia Tony’ego Halika. Ale o tym ostatnim kiedy indziej.

No, tyle o Toruniu, czas na mnie. Przyznaję z bólem, że przestawienie się z trybu pracy, internetu i szybkiego wiru myśli, w tryb odprężenia, wymyślania i powolnego pisania, zajmuje trochę czasu. Na pewno będzie widać ten okres przejściowy po pisaniu.

Ale co tam. Jeżeli cześć opowiadań nie wyjdzie tak fajnie, to zawsze przecież mogę je wyrzucić.

I tym optymistycznym akcentem kończę i udaję się na ostatnie w Toruniu piwo.

Pierwszy kawałeczek podróży – małe preludium, prolog, przekąska i przystawka – skończyło się. Jestem znów w Warszawie. Ale to, co się działo w Krakowie było fajne, dziwne, i właśnie takie o jakie chodziło.

Nie opowiem o wszystkich rozmowach, obserwacjach, inspiracjach i pomysłach jakie Kraków spłodził. Przeczytacie przynajmniej jedno opowiadanie, za które Kraków był odpowiedzialny.

Napiszę tylko w skrócie o Krakonie – konwencie fantastyczno-mangowo-książkowo-gierkowym („gierkowym” od „grania” – nie od „Gierka”), na którym miałem koncert. Opowiem i pokażę, bo mam ładne zdjęcia.

Przede wszystkim udało mi się poznać zupełnie nowy świat: świat ludzi, których niezdrowo fascynuje japońska… eee… nazwijmy to umownie: sztuka. Sztuka rysunkowo-komiksowo-filmowa: manga.

Jako zupełny laik i dyletant widzę to zapewne zupełnie inaczej niż ci, którzy w tym siedzą głębiej. Dla mnie oczy większe niż pizza XXL, biust, który musi ważyć ze 20 kg oraz seksualno-wojownicze podteksty w pluszowych zabawkach świadczą o poważnych zaburzeniach psychicznych ludzi, które takie rzeczy produkują.

Ale, jak mówię, może tego po prostu nie rozumiem.

Tak samo jak nie rozumiem dlaczego tak zadziwiająco mało spośród pasjonatów japońskich sztuk perwersyjnych potrafi wymówić poprawnie 5 słów po japońsku.

Ani też tego jak można być takim pasjonatem japonistyki, a jednocześnie twierdzić, że 40zł za 4 dni dużego, ogólnopolskiego konwentu to drogo. Pasja kosztuje, szanowna młodzieży! Skąpienie pieniędzy na to, co się kocha, świadczy zwykle o tym, że człowiek sam siebie oszukuje. Natomiast wystawia fenomenalne świadectwo organizatorom, którzy stworzyli wielką imprezę zupełnie za darmo, przepracowując się tak, że niejeden górnik mógłby się ze wstydu zaczerwienić. Podziwiam szczerze takich ludzi.

Aczkolwiek uważam, że jest to, oczywiście, wszystko chore.

Ale idzie ku lepszemu, droga pani!

Przyznam się, że z wieloma rzeczami spotkałem się po raz pierwszy. Na przykład słowo LARP – nic mi dotąd nie mówiło. Teraz mi mówi. LARP (Live Action Role Playing) to zabawa polegająca na tym, że grę komputerową, książkę, czy inną fikcję, wprowadza się w rzeczywistość. Czyli, zamiast czytać o tym, że banda elfów zaatakowała orków broniących kopalni, wziąć parę osób, dzielimy się na dwie grupy i tłuczemy się między sobą. Zamiast toporów bierze się szczotki od kibla, zamiast tarczy poduszkę, i jedziemy.

Najbardziej zafascynował mnie LARP a la Wormsy (Wormsy to taka gra komputerowa). Niestety przegapiłem. Nie mogłem sobie po prostu wyobrazić jak można wprowadzić Wormsy w rzeczywistość. A okazało się, że bardzo prosto: wchodzisz do śpiworka i jesteś worms’em. Czym oni tam do siebie strzelali to ja już nie wiem – podobno zrobili jakieś odpowiedniki pocisków do bazooki z papieru.

Pierwszy raz spotkałem się też na tym konwencie z czymś, co najpierw odczytałem jako Coś-Play. Podejrzewałem, że chodzi o to, że jest to jakaś gra o tak dziwacznej naturze, że nie sposób do niej wymyślić nazwy. Potem się okazało, że to CosPlay - skrót od Costume Play. Chodzi o to, żeby się przebrać za Pokemona, Sponge Bob-a, Orka, Lorda Vadera czy co tam kto lubi, i zrobić przy muzyce jakąś prezentację. Najlepiej odegrać scenkę.

Cieszył się ten CosPlay dużym zainteresowaniem. Co ja mówię – olbrzymim!

Zdjęcia, które tu widzicie przedstawiają co ładniejsze osoby w co ładniejszych strojach, które jako jeden z jurorów bardzo subiektywnie nagrodziłem. Najpopularniejszą tematyką były oczywiście te różne japońskie dziwactwa i zboczeństwa. Co nie znaczy, że najlepszą. Był oczywiście coś z tuzin pokemonów. I jeszcze więcej tych charakterystycznych panienek z japońskich kreskówek, ubranych w poduszki i koniecznie z wachlarzami w ręce.

Produkcje radziły sobie świetnie w obszarze garderoby, natomiast cierpiały wyraźnie w obszarze scenariusza. Cóż, deficyt kreatywności jest wszędzie. Zresztą chyba nie ma się co dziwić, że osobom, które zajmują się w życiu głównie naśladowaniem i kopiowaniem japońskiego stylu, może jednak trochę brakować własnych pomysłów.

Jak łatwo się spodziewać, w przebieraniu się dominowały dziewczyny. I chyba dobrze. Mnie się to w każdym razie podoba.

Chłopcy, mając mniejsze naturalne zasoby estetyczne, wykazywali się za to dużo większą inwencją, aczkolwiek poza konkursem. Warty odnotowania był jeździec na koniu (koń składał się z dwóch osób i śpiworu), który wtargnąwszy na scenę z mieczem w ręce zapytał konferansjera „którędy na Grunwald?” Nie dowiedział się. Połowa publiczności zapewne nie wiedziała co to Grunwald.

Równie efektownie wyglądało paru gości w kominiarkach, którzy zaczęli się znienacka skradać za sceną, trzymając w rękach napis „Troll Patrol”.

Wszyscy też zapamiętali niewątpliwie człowieka, który w czasie wyjątkowo niezrozumiałej scenki pojawił się za wykonawcami i podniósł do góry transparent z napisem „WTF?”

To ostatnie, uważam, ma wielką przyszłość. Przydałoby się to na innych imprezach, że wymienię kilka:

• Festiwal w Sopocie
• Eurowizja
• Sejm

I tyle, jeżeli chodzi o Kraków.

A ja obecnie jestem w Warszawie i czekam aż przestanie lać.

Od wczoraj leje cały czas bez przerwy. Przyznam, że tego nie miałem w planach. Wygląda na to, że okoliczności same układają mi plan podróży. No i dobrze. O to właśnie chodziło.

Dam im więc pokierować, i zamiast do Olsztyna, pojadę najpierw w stronę Torunia i Bydgoszczy. Tak, aby 10-tego lipca znaleźć się na obozie młodzieżowym w Dyminie, gdzie opowiem paru fajnym osobom parę fajnych rzeczy.

Stamtąd pojadę do Gdańska, i dopiero stamtąd do Olsztyna i na Mazury. Potem wrócę do Warszawy i taka będzie część pierwsza.

Czasu mam dużo i mam za co jeździć.

Więc niech sobie leje.

Nie pali się.

Zdążę.

Pierwszy dzień wyprawy. Leje i mróz. I dobrze, bo dziś jadę pociągiem.

Pociągi w Polsce to nieustające źródło radości. No, może nie tyle radości, co śmiechu. Na przykład dziś na dworcu w Warszawie ucieszyłem się niezmiernie, że kolejami zarządzają wciąż ci sami ludzie co za czasów Barei. Ludzie odznaczający kompletnym brakiem wyobraźni i betonem zamiast mózgu.

Ale, że żyjemy w państwie opiekuńczym, które stawia sobie za zadanie dbanie w pierwszym rzędzie o jednostki głupie, nieporadne, leniwe i niekompetentne, kierownictwo PKP cieszy się szczególną opieką państwa.

Tym razem zdecydowali postawić pomnik.

Co właściwie ten pomnik miał przestawiać, tego nie wie nikt. Ale wiadomo co przedstawia.

Symbolizuje on mianowicie burdel, jaki panuje od lat w PKP, burdel, którego natężenie w ostatnim roku sięgnęło zenitu, gdy funkcjonowało jednocześnie kilka rozkładów jazdy, gdy jeden przewoźnik bankrutował, a mimo to obniżył ceny biletów, gdy połowa pociągów w zimie stała sobie na bocznicach, zamiast jeździć, i tak dalej. O, tak, pamiętam dobrze ten wyjątkowy okres, kiedy pytając o której odjeżdża pociąg do Krakowa, można było uzyskać nie jedną, ale aż 4 informacje! I do tego zupełnie różne. W zależności od tego czy zapytałeś panią w kasie, czy sprawdzałeś godzinę na elektronicznym wyświetlaczu, w internecie czy na żółtych kartkach w holu, na których – wspominam to z rozrzewnieniem – naklejano karteczki z poprawkami, na których to karteczkach znowu przekreślano godzinę i dopisywano ołówkiem trzecią wersję.

I teraz, aby to wszystko upamiętnić, postawiono w holu dworca w Warszawie rzeźbę, która bez jednego słowa pokazuje jak wygląda sytuacja w PKP. Cały ten ogrom burdelu informacyjno-organizacyjnego w Polskich Kolejach Państwowych ujęty w jednym dziele sztuki. Imponujące.

Chwała Bogu, że ci, którzy zdecydowali o postawieniu pomnika, nie mają ani krzty wyobraźni. Bo gdyby mieli, to Pomnik Burdelu w PKP nigdy by nie powstał. A tak, powstał i jest się przynajmniej z czego śmiać, czekając na opóźniony o 80 minut pociąg pośpieszny z Wrocławia.

Nawiasem mówiąc, połowa dworca jest zamknięta z powodu panicznego przygotowywania się do Euro 2012. Przejść się nie da, kolejki do kas wydłużyły się trzy razy, ale za to mamy pomnik. Jeszcze by się tylko przydał Dzień Pieszego Pasażera. Już był taki parę tygodni temu, ale dotyczył samochodów. Zachęcano, żeby nie jeździć samochodami, to nie będzie wypadków. W rezultacie zginęło na drogach prawie 100 osób. Zupełnie nie wiadomo co poszło nie tak. Kolejna dobra idea z niewiadomego powodu nie wypaliła. Cud, czy co?

Nie wiem na czym dokładnie polegają przygotowania do Euro 2012 na kolejach, ale wiem, że częścią tych przygotowań jest tłumaczenie napisów na polski. Przy czym nie chodzi tu o dosłowne przetłumaczenie samego tekstu, ale i całej mentalności, która za tekstem stoi.

Przykładowo, gdy w Wielkiej Brytanii chce się poinformować człowieka, że chwilowo nie ma przejścia tam gdzie do tej pory było i powinien iść w lewo, zamiast prosto to pisze się na tabliczce „Go left„.

I to jest brytyjski sposób tworzenia napisów.

W Polsce, natomiast, w tej samej sytuacji, napis na dworcu brzmi tak: „Uwaga, zmiana organizacji ruchu pieszych„.

Jak więc widać tłumaczenie z polskiego na angielski to nie taka prosta sprawa, jakby się wydawało. Teraz powinno już być jasne dlaczego przygotowania do Euro 2012 tyle kosztują.

A jeżeli już mowa o tłumaczeniach, to przed chwilą przeszła przez korytarz pociągu pani, tocząc przed sobą wózek z wielkim napisem: „Menu Wars„…

Może by tak ktoś podpowiedział kierownictwu PKP, żeby w ramach europeizacji kolei zmienili w końcu nazwę „Wars” na jakąś inną? Może jakąś mniej odstraszającą? Ja rozumiem, że wojna to przysmak narodowy Polaków, ale reszta Europy może nie zrozumieć dlaczego w wagonie restauracyjnym jedno menu z drugim prowadzi jakieś wojny.

Jak więc widać, inspiracje do pisania pojawiają się jedna za drugą, niczym pleśń na kiełbasie z Biedronki. A to dopiero pierwszy dzień. Oby tak dalej!

To ostatni wpis z kategorii „Przygotowania do wyprawy”. Następne będą już w kategorii „Wyprawa”!

Jutro, 1 lipca 2011, zaczynam oficjalnie pisarską jazdę!

Ale, żeby stopniować doznania, to zrobię najpierw małe preludium.

Pojadę najpierw na 3 dni do Krakowa. Pociągiem. Jeszcze. Przy okazji doprowadzę do porządku ostatnie przygotowania, napiszę wstęp, poczytam przewodnik „Polska Niezwykła„, który właśnie dostałem od BestMap.pl (Sponsor Specjalny, w skrócie: SS) i zaśpiewam na koncercie w Krakowie. A potem wracam do Warszawy.

I 4 lipca wyjeżdżam motorowerem na północ!

A jeżeli już o przygotowaniach mowa, to godzinę temu wysłałem maile powitalno-dziękczynne do wszystkich 60 sponsorów projektu. Jeżeli więc nie dotarł do ciebie mail, a powinien, sprawdź czy nie wylądował w spamie.

Mimo, że jutro podróż jeszcze w wersji light, to jednak jest to już podróż. Będę pisać. Będę szukać historii, ludzi, pomysłów i klimatów. A pewnie będzie z czego czerpać, bo znajdę się wśród ludzi dziwnych, nieprzeciętnych i nie spełniających kryteriów przeciętnego obywatela w przeciętnym kraju. Będę mianowicie na konwencie Krakon. Podsłucham, podpatrzę i zrobię notatki.

A tak przy okazji jeszcze wspomnę, że subskrybowałem sobie na próbę opowiadanka z serwisu www.one-story.com. Tak, żeby pouczyć się od innych, podpatrzyć to i owo, zobaczyć co ludzie piszą i czytają. Opowiadania przychodzą raz na miesiąc. Do tej pory przyszło jedno.

I rozczarowało mnie kompletnie.

Rozczarowało mnie tym, że ani mnie nie wzruszyło, ani nie rozśmieszyło, ani nie dało do myślenia, ani w ogóle nie wywołało we mnie niczego, poza irytującym poczuciem straconego czasu.

Opowiem.

Jest to historia dziewczyny, która pracuje dla jakiegoś NGO w Egipcie. Nie pamiętam co dokładnie tam robiła, bo było to zbyt nudne, żeby zapamiętać.

Mieszka nasza bohaterka ona z koleżanką, która robi zupełnie inne rzeczy dla zupełnie innego NGO. Rzeczy, których zapamiętanie byłoby trudniejsze niż odtworzenie jakie kazanie było w kościele 4 niedziele temu. Nawet nie będę próbował.

Obie panienki nie mają akurat wody, więc postanawiają zrobić przyjęcie, gdzie rozmaici ludzie z agencji rządowych, pozarządowych i naukowych (głównie Amerykanie, jak to w Egipcie), przyniosą im w kanistrach wodę. Zamiast ciasta i wódki.

I na tym niestety ciekawe rzeczy się kończą. Bo dalej w historii kompletnie nic się nie dzieje, poza tym, że impreza dochodzi bez żadnych przeszkód do skutku, i pojawia się na niej jeden facet, który miał niby wyjechać, ale jednak został. Facet ów bada małpy i kręci coś dla BBC. Ponadto ma ów facet żonę, która go rzuciła, aby z kolei badać żółwie dla jakiegoś innego NGO czy cholera wie czego. On więc przygruchał sobie główną bohaterkę, która z tego faktu nie jest szczególnie zadowolona. Bo nie podoba jej się konkurowanie z żoną od żółwi.

Na dodatek facet ów jest albo impotentem albo nie wie czego chce. Albo to raczej autorka nie wie dokładnie o co jej chodzi.

Całą tę historię przeplatają jeszcze opowiadania o małpach. W szczególności o tym, że któryś-tam gatunek komunikuje się za pomocą wydłubywania sobie nawzajem pcheł. I że jeden małpi samiec złamał sobie rękę i nie może już iskać samic, i biedak jest teraz taki niedorobiony, ale jakoś sobie radzi.

Koniec opowiadania.

Zapewne nie doceniam, nie rozumiem, nie dorosłem, i tak dalej, ale jeżeli to jest najlepsze opowiadanie ze wszystkich, które ludzie nadesłali w ciągu całego miesiąca, to znaczy, że albo ja straciłem kontakt z rzeczywistością, albo redaktorzy tego serwisu. Albo też nie mają z czego wybierać. Albo ten serwis jest dla ludzi, którzy desperacko pragną uważać się za intelektualistów, i desperacko boją się, iż wyjdzie na jaw, że nimi nie są.

Dziś wszedłem na ich stronę i widzę, że opowiadanie z maja mówiło z kolei o kotach, które dokarmiała jakaś rodzina w Indiach. Zastanawiam się jakie będzie następne. Gołębie w Bangladeszu? Chomiki w Zimbabwe? Wszy na Syberii?

Tak więc chyba nic nie będzie z uczenia się od innych w tym wypadku.

No chyba, że chciałbym udowodnić czytelnikom swój dojrzały intelekt, światowe obycie, znajomość realiów życia na cudzy koszt w NGO oraz czułość na los zwierząt. I zanudzić ich tym wszystkim na śmierć.

I oto, w sposób niespodziewany i niezwykły, na dwa dni przed końcem projektu na stronie www.PolakPotrafi.pl zebrało się już 167% potrzebnej sumy!

Chciałbym wiedzieć czemu zawdzięczam to spektakularne zwycięstwo, ale prawdę mówiąc nie mam pojęcia. Oprócz zrządzenia Boga – które to wyjaśnienie i tak niczego nie wyjaśnia – nic mi do głowy nie przychodzi.

Wszystko mam już prawie przygotowane, jak widać na liście zakupów. Jedyne, co jeszcze potrzebne, to poprawić usterki w motorku po niesławnym ślepym mechaniku, który, zaczynam podejrzewać, był również pijany. Okazało się albowiem, że był w stanie przegapić fakt, że łańcuch ociera się cały czas o centralną stopkę – prawdopodobnie to jest przyczyna metalicznego dźwięku. Łańcuch musiał darzyć stopkę wyjątkowo silnym pożądaniem, albowiem pocierał się o nią do tego stopnia, że ją do połowy przepiłował.

Mechanik tego nie zauważył.

Ale coś jednak musiał tam robić. Bo na przykład rozregulował mi gaźnik, skutkiem czego motorek na luzie ma obroty 2500 – czyli ze 2 razy większe niż potrzeba. Właśnie dlatego podejrzewam, że był nie tylko głuchy, ale i pijany, bo będąc jedynie głuchym nie usłyszałby co prawda, że silnik na luzie wyje jak potępiony, ale zobaczyłby na obrotomierzu. Hm, a może był głuchy i ślepy? To by tłumaczyło dlaczego nie zauważył, że łańcuch pełni rolę piły łańcuchowej i z teksańską fantazją masakruje kawałki motoru.

A myślałem nawet przez moment, czy by nie umówić się z firmą skutery.auto.pl, że by mi zadbali o motor w zamian za reklamę. Ale po tym jakich mają mechaników, musiałbym napisać zamiast:

o motor Martina dba firma skutery.auto.pl

to:

motor Martina rozpi***la firma skutery.auto.pl

Ale zostawmy już biednego kalekę w spokoju. Nie wyżywajmy się na nim. My mamy już przecież od niego spokój, ale on ze sobą musi dalej żyć.

Tymczasem wymyśliłem już mniej więcej plan podróży na początek.

Jako, że na początku ważne jest zbieranie pomysłów, inspiracji i historyjek, a pod koniec ważniejszy będzie czas na pisanie, dobrze więc będzie zacząć od miejsc, gdzie więcej ludzi. Widzę tu północ i zachód Polski.

Zacznę więc, myślę, od Mazur. Pojadę sobie gdzieś w kierunku Olsztyna. A potem pojadę w kierunku Gdańska. Między 10 a 17 lipca pojawię się na obozie „Freestyle” w Dyminie organizowanym przez fundację Głos Ewangelii. A potem pojadę do Warszawy. I tak się skończy część I.

Bo tak ogólnie mówiąc stwierdziłem, że najlepiej będzie podzielić wyprawę na 4 części: północ, południe, wschód i zachód. Część pierwsza – północ.

Tymczasem jadę do Castoramy poszukać remedium na łańcuch.

Ponieważ niektórzy zgłaszali wątpliwości co do istnienia Drogi Wojewódzkiej 666, informuję, że droga 666 istnieje. I na potwierdzenie tego, zrobiłem zdjęcia. Sponsorzy projektu dostaną je ode mnie z widokówką!

Tym niemniej jestem wzruszony faktem, że ktoś wciąż wierzy w to, co jest napisane w urzędowych dokumentach. Po pół wieku wciskania przez rząd ludziom kitu, wymyślania nonsensów w urzędowych papierach i zmuszania do życia w papierowej rzeczywistości, ludzie wciąż są pełni dobrej woli, wiary i nadziei. Przychodzą i mówią: „skoro nie znaleźliśmy takiej drogi na spisie dróg ministerstwa, to znaczy, że takiej drogi nie ma”. To piękne.

Zwrócę uwagę, że na podstawie tego rozumowania, należy stwierdzić, że nie ma też połowy mieszkańców Warszawy. Bo grubo ponad milion ludzi, którzy w Warszawie mieszkają, nie są w Warszawie zameldowani. No więc skoro na liście mieszkańców ich nie ma, znaczy, że nie istnieją. Tak samo jak droga wojewódzka 666.

Droga 666 istnieje.

A to, dlaczego jej nie ma w spisach i na niektórych mapach, to już osobny temat, Zbyt ciekawy, żeby go tutaj zdradzać. Dowiecie się wszystkiego, jak kupicie książkę.

Do rozpoczęcia wyprawy zostały niecałe dwa tygodnie.

Jak dotąd wszystko idzie dobrze, mimo, że tempo ustanowiłem sobie wariackie. Pomysł projektu pojawił się pod koniec maja, ściepa wystartowała na początku czerwca, a start na początku lipca.

Przy takim układzie czas na przygotowania do wyprawy trwającej miesiąc albo i lepiej, wynosić mógł od 3 dni do 3 tygodni.

Ale, że moje najbardziej ryzykowne pomysły są najwyraźniej obdarzane przez niebiosa szczególnie przychylnym uśmiechem (żeby nie powiedzieć: rozśmieszają Pana Boga), stało się tak, że czasu na przygotowania mam całkiem sporo.

Pod warunkiem, rzecz jasna, że się ostro wezmę do roboty.

Otóż wziąłem się.

Lista zakupów robi się coraz bardziej zielona.

W piątek zaznaczyłem na niej na zielono wpis „zrobić przegląd motorka”.

Aczkolwiek powinno to być zaznaczone raczej na żółto. Bo co prawda olej wymienili, sprzęgła sprawdzili, i zrobili wszystkie te mało ciekawe rzeczy, których celem jest zmniejszenie ryzyka, że motor się w któryś piękny dzień rozleci, ale z drugiej strony z listy czterech rzeczy, które im wypisałem do zrobienia wykonali 1 i pół.

Tylny hamulec już nie szlifuje rury wydechowej, a sprężyna odciągająca linkę od sprzęgła jest znów na swoim miejscu. Ale, że nie nie zrobili w tym kierunku, żeby po raz czwarty nie wyleciała, zaliczam to tylko jako pół zrobionej rzeczy.

Coś gdzieś z przodu dalej wyrczy jak cholera. Jest to dźwięk plastikowo-tłuczliwie-warczący, a ponieważ jest przynajmniej tak głośny jak warczenie silnika, zakładam, że mechanik albo był leniwy albo kompletnie głuchy. Stawiam raczej na głuchotę, bo nie usłyszał też drugiego podejrzanego dźwięku, którego miał się pozbyć, metalowo-szemrząco-szurającego, który jest co prawda dużo cichszy, ale dla wprawnego ucha motorowerowego rajdowca zdecydowanie wykrywalny. Dla głuchego mechanika żaden dźwięk nie jest dostatecznie głośny.

Hasło propagandowe „niepełnosprawni – pełnosprawni w pracy” zrozumiał on jednak całkiem dobrze, bo w liczeniu okazał się w pełni sprawny. Zainkasował bezbłędnie za usługę pełne 170 zł, mimo, że nie zrobił nawet połowy tego, czego klient sobie chciał.

Miał mi też zmienić przełożenia w skrzyni biegów, ale powiedział, że nie zmieni, bo są optymalne. No to nie zmieniłem, skoro mi odradza. Gdybym przyszedł do fryzjera, żeby mi obciął włosy, a on by powiedział, że tego nie zrobi, bo długość jest optymalna, to też bym przecież nie obciął. W końcu fachowiec wie lepiej co jest dla ciebie optymalne.

A zresztą może i ma rację w tym wypadku. Może i faktycznie lepiej, żeby on już tego nie tykał. Będę sobie jechał 50 km/h i dobrze. Mniej będzie wiało i więcej po drodze zobaczę.

Ale dziwnych dźwięków nie naprawił. Ciekawe czy to też optymalne, że mi podczas jazdy coś mi się gdzieś urywa?

Doradzono mi, żebym poszedł z reklamacją.

Oczywiście, że nie pójdę. Bo ani mi się nie chce, ani nie mam czasu, ani nie wierzę w reklamację. Ja wierzę w wolny rynek!

Po prostu znajdę innego mechanika. I tyle.

Co też może chwilę potrwać, bo w Polsce wciąż mało usługodawców rozumie prostą zasadę relacji przedsiębiorca-klient: że im bardziej starasz się o klienta, tym chętniej do ciebie wraca i tym chętniej poleca cię innym. Bo to przecież klient wybiera mechanika, a nie mechanik klienta. A mechanik, któremu się robić nie chce, dostanie dokładnie to, czego sobie życzy: brak roboty.

Tak więc odradzam korzystanie z mechanika serwisu skutery.auto.pl. Odradzam!

Aczkolwiek polecam wciąż kupowanie importowanych przez nich motorków. Mimo, że chińskie. Mimo tego, że drobnych, acz upierdliwych błędów konstrukcyjnych panowie Chińczycy się nie ustrzegli.

Bo wygląda na to, że po latach doświadczeń, poprawiania, prób i błędów, orientalni ryżożercy robią całkiem przyzwoite motorki. Doskonałe nie są. Ale za tą cenę?

Więc doszła mi na liście zakupów jeszcze jedna pozycja: „poprawić niedoróby po mechaniku”. Bo jak mówi przyszłowie: „chcesz mieć zrobione dobrze – zrób to sam!”

Albo znajdź mechanika, któremu się coś chce.

No i faktycznie, w wydaniu głównym wiadomości TVP puścili materiał o serwisie „PolakPotrafi”:

http://tvp.info/wiadomosci/tematy/internetowe-wsparcie/4682061

Też gdzieś się tam pojawiam w tle i mówię z 5 sekund.

To bardzo miło i sympatycznie z ich strony, że promują fajne pomysły, trzeba przyznać. Byłoby jednakże jeszcze milej, gdyby znowu nie zrobili żenujących błędów w materiale filmowym. Ostatnim razem jak mnie kręcili, potrafili zrobić w jednym podpisie dwa błędy: jeden w imieniu, drugi w adresie strony. Tym razem jest ciut lepiej.

Westchnąwszy więc głęboko, zadumany nad ponurą przyszłością TVP oraz zaniepokojony przyszłym losem tych czterech osób, które były potrzebne, żeby zrobić 5 sekund nagrania, rzucam niniejszym kilka sprostowań:

• Portalu PolakPotrafi.pl nie założyli ci, którzy tam publikują swoje projekty (jak to błędnie sugeruje wstęp do materiału)
• Nie piszę dziennika z podróży motocyklem, tylko opowiadania podczas jazdy motorowerem
• Nikt nigdzie nie pisał, że to ma być książka o Polsce (czy wszystko w Polsce musi być o Polsce?)

Ale mniejsza z tym. Bez błędów świat byłby nudny, nie?

Ja tam lubię spotkania z telewizją. I lubię potem patrzeć na to co wybrali do materiału i śmiać się z tego, co tym razem przekręcili.

Chciałbym móc powiedzieć, że uczę się przy okazji wizyt w radiach czy spotkań z telewizją różnych niuansów pracy dziennikarsko-telewizyjnej. Tyle, że poza paroma technicznymi wskazówkami montażu, to prawdę mówiąc niewiele się mogę nauczyć. Chyba tylko tego, żeby uważnie przepisywać imiona i adresy z kartki. No montaż jest dobry, tu się można uczyć. Ale dobór materiału jest taki sobie, scenariusz drętwy, styl z poprzedniej epoki, język oficjalny i nienaturalny, humor a la Karol Strasburger, a dbałość, pieczołowitość czy pedantyzm występują jedynie w słowniku. Widać zabrakło tam Durczoka, który powie „Rurku, co ty odp***lasz? Nie rozróżniasz, k***a, adresu kontestacja.com od kontestacja.pl?” Albo Lisa, który wyzywa wszystkich od idiotów za to, że w opisie do materiału ktoś mówi „pan pisze dziennik z podróży”, a sekundę po tym opisie pan mówi „będę pisać opowiadania”. To nie jest efekt złej woli – to są niedoróby. Niedoróby, które można tolerować przy filmikach na YouTube, ale nie w najczęściej oglądanym serwisie informacyjnym w kraju.

Opierdzielanie jest więc dobre. Bo przynosi efekty. A kiedy te efekty widzi potem milion ludzi, to warto opieprzać i opieprzanie znosić.

Podejrzewam zresztą, że w TVP pracuje sporo osób, których autentycznie wkurza, że muszą robić takie czerstwe materiały. Ale z różnych powodów robią je dalej. Życie w mediach – tak samo jak w każdej innej firmie – nie jest takie proste jak je widzi Janusz Korwin-Mikke: że ci są dobrzy, tamci są źli, i wszystko jasne. Nic z tego. Każdy ma swoje proste, życiowe zależności i ludzkie słabości. I to one – o wiele bardziej niż agenci – są odpowiedzialne za to, że różne rzeczy nie są takie jakie być powinny. Im bardziej złożony system, a ludzie mniej zdyscyplinowani, tym więcej w nim chaosu. I tyle.

Ważne, żeby w tym wszystkim wciąż lubić ludzi.

Tym bardziej, im gorszy system.